تفسیر عرفانی آیات ۳۳-۳9 سوره روم
تفسیر عرفانی آیات ۳۳-۳9 سوره روم از منظر ابنعربی:
۱. "وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ":
"وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ":
"هنگامي كه ضرر و ناراحتي به مردم برسد پروردگار خود را مي خوانند و به سوي او باز مي گردند". "مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ" (هنگامی که ضرر و ناراحتی به مردم برسد)، به حالات گرفتاری، سختی، بیماری، فقر، و هر نوع مشکل و مصیبتی که انسان را در تنگنا قرار میدهد اشاره دارد. "دَعَوْا رَبَّهُمْ" (پروردگار خود را میخوانند)، یعنی در آن لحظات دشوار، بهطور فطری و ناخودآگاه به سوی خداوند روی میآورند و از او یاری و رهایی میطلبند. "مُنِيبِينَ إِلَيْهِ" (به سوی او باز میگردند)، یعنی با اخلاص و توبه، از غیر خدا روی گردانده و تنها به او پناه میبرند. در سختیها و مصائب، پردههای غفلت کنار رفته و فطرت توحیدی انسان بیدار میشود.
تفسیر عرفانی "ضُرّ و دعاء":
از دیدگاه ابنعربی، "ضُرّ" (ضرر و ناراحتی)، میتواند تجلی اسم "قاهر" و "قابض" الهی باشد که انسان را به سوی "دعاء" (دعا و نیایش) و "إِنَابَة" (بازگشت به سوی خدا) سوق میدهد. سختیها و مصائب، امتحان الهی و وسیلهای برای بیداری روح و رجوع به حق هستند. در لحظات "ضُرّ"، انسان فقر و ضعف خود را درک کرده و به قدرت و بینیازی مطلق الهی پناه میبرد. این دعای از سر اضطرار، دعای فطری و مقبول درگاه حق است.
"ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ":
"اما هنگامي كه رحمتي از خودش به آنها بچشاند گروهي از آنان نسبت به پروردگارشان مشرك مي شوند".
"أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً" (رحمتی از خودش به آنها بچشاند)، به حالات گشایش، نعمت، سلامتی، ثروت، و هر نوع آسایش و رفاهی که خداوند به انسان عطا میکند اشاره دارد. "إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ" (گروهی از آنان نسبت به پروردگارشان مشرک میشوند)، یعنی متاسفانه، برخی از انسانها پس از رهایی از سختی و رسیدن به نعمت، دوباره از خدا غافل شده و به شرک روی میآورند. این شرک، میتواند شرک جلی (پرستش بتها و غیر خدا) یا شرک خفی (دل بستن به غیر خدا و غفلت از او در نعمتها) باشد. در حالت نعمت و رفاه، بسیاری از انسانها "ربَّهُمْ" (پروردگارشان) را فراموش کرده و به اسباب ظاهری نعمتها دل میبندند.
تفسیر عرفانی "رحمة و شرک":
از دیدگاه ابنعربی، "رحمة" (رحمت الهی)، میتواند تجلی اسم "رحمان" و "مُعطی" الهی باشد که به واسطه آن، نعمتها و آسایشها به بندگان میرسد. اما متاسفانه، بسیاری از انسانها در حالت "رحمة"، از "منعم" (نعمتدهنده) غافل شده و به "نعمت" (خود نعمت) دل میبندند. این دلبستگی به غیر خدا در حالت نعمت، نوعی شرک خفی و حجاب غفلت است که انسان را از شکرگزاری حقیقی و قرب الهی باز میدارد. آیه به تناقض و ناسپاسی انسان اشاره دارد که در سختیها به خدا پناه میبرد، اما در نعمتها او را فراموش میکند و به شرک روی میآورد.
۲. "لِيَكْفُرُوا بِمَا آتَيْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ":
"لِيَكْفُرُوا بِمَا آتَيْنَاهُمْ":
"(بگذار) نعمت هائي را كه ما به آنها داده ايم كفران كنند".
"لِيَكْفُرُوا" (تا کفران کنند)، به کفران نعمت و ناسپاسی در برابر بخشش الهی اشاره دارد. "بِمَا آتَيْنَاهُمْ" (نعمتهایی که ما به آنها دادهایم)، تأکید بر اینکه نعمتها و رحمتها، همگی از جانب خداوند است و انسان در اصل، مالک هیچ چیز نیست. کفران نعمت، نشان از غفلت، خودخواهی، و عدم قدرشناسی انسان در برابر بخشش الهی است.
تفسیر عرفانی "کفر نعمت":
از دیدگاه ابنعربی، "کفر نعمت" نه فقط انکار زبانی نعمت، بلکه غفلت از منعم حقیقی و نسبت دادن نعمت به غیر خدا، یا به خود و تواناییهای خود نیز شامل میشود. شکر حقیقی، شهود منعم در نعمت و اعتراف به فضل و بخشش الهی در هر حال است. کفران نعمت، حجاب ضخیمی است که مانع از دریافت فیض بیشتر الهی و افزایش نعمتها میگردد.
"فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ":
"و (از نعمت هاي زودگذر دنيا هر چه مي توانيد) بهره گيريد اما به زودي خواهيد دانست (كه نتيجه كفران و كام جوئي هاي بي حساب شما چه بوده است)". "فَتَمَتَّعُوا" (بهره گیرید)، تهدیدی ظاهری و استهزاگونه است که به کافران و ناسپاسان گفته میشود. "تَمَتَّعُوا" (بهره گیرید)، اشاره به لذتهای زودگذر و فانی دنیوی دارد که کافران به آن دل بستهاند و از نعمتهای پایدار و جاودان آخرت غافل ماندهاند. "فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ" (به زودی خواهید دانست)، هشدار به عاقبت وخیم کفران نعمت و عذاب دردناک آخرت است. این آیه، قانون عمل و عکسالعمل و سنت الهی در مورد پاداش و کیفر اعمال را یادآوری میکند.
تفسیر عرفانی "تمتع و علم":
از دیدگاه ابنعربی، "تمتع" به لذتهای ظاهری و فانی دنیا، مقایسه شده با لذتهای باطنی و جاودان آخرت، بسیار ناچیز و بیارزش است. دل بستن به این لذتهای فانی، انسان را از رسیدن به لذتهای حقیقی و پایدار محروم میکند. "فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ" (به زودی خواهید دانست)، اشاره به لحظه کشف حجاب و آشکار شدن حقیقت در روز قیامت دارد، روزی که کافران و ناسپاسان، به نتیجه اعمال خود و زیان بزرگ کفران نعمت پی خواهند برد و حسرت خواهند خورد.
۳. "أَمْ أَنْزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ":
"أَمْ أَنْزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ":
"آيا ما دليل محكمي براي آنها نازل كرديم كه از شرك آنها سخن مي گويد و آنرا موجه مي شمارد؟"
این آیه، پرسشی انکاری است که بر بیاساس بودن شرک و عدم وجود هیچ دلیل عقلی یا نقلی برای آن تأکید میکند. "سُلْطَانًا" (دلیل محکم، برهان قاطع)، اشاره به هر نوع حجت و برهانی دارد که بتواند شرک را توجیه کند و آن را موجه جلوه دهد.
"فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ" (که از شرک آنها سخن میگوید و آن را موجه میشمارد)، به محتوای باطل و پوچ این دلیل فرضی اشاره دارد. آیه به صراحت بیان میکند که هیچ دلیلی برای شرک وجود ندارد و شرک، با عقل و منطق و فطرت الهی در تضاد است.
تفسیر عرفانی "سلطان و شرک":
از دیدگاه ابنعربی، "سلطان" در اینجا میتواند نور عقل و هدایت الهی باشد که برهان قاطع بر وحدت وجود و نفی شرک است. فطرت الهی انسان و عقل سلیم، به روشنی بر یگانگی و بیهمتایی خداوند گواهی میدهند و هرگونه شرک و دوگانهپرستی را مردود میشمرند. شرک، تاریکی جهل و وهمی باطل است که هیچگونه پایه و اساسی در عقل و برهان ندارد. آیه، دعوت به تعقل و تفکر و رهایی از اوهام و خرافات شرکآلود است.
۴. "وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ":
"وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا":
"و هنگامي كه رحمتي به مردم بچشانيم خوشحال مي شوند".
"رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا" (رحمتی بچشانیم خوشحال میشوند)، به طبیعت انسان در خوشحالی و سرور از نعمت و رحمت الهی اشاره دارد. فرح و شادی از نعمت، امری فطری و طبیعی است و در ذات انسان نهاده شده است. این شادی، تا زمانی که انسان را از شکرگزاری و یاد خدا غافل نکند و به غرور و تکبر نکشاند، ممدوح و پسندیده است.
"وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ":
"و هر گاه رنج و مصيبتي به خاطر اعمالي كه انجام داده اند به آنها رسد ناگهان ماءيوس مي شوند". "سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ" (رنج و مصیبتی به خاطر اعمالی که انجام دادهاند)، به قانون عمل و عکسالعمل و رابطه علت و معلولی بین اعمال انسان و نتایج آن اشاره دارد. بسیاری از "سَيِّئَةٌ" (بدیها، مصائب) که به انسان میرسد، نتیجه مستقیم یا غیر مستقیم اعمال خود اوست. "إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ" (ناگهان مأیوس میشوند)، به زودگذر بودن شادی نعمت و شکننده بودن ایمان بسیاری از انسانها در مواجهه با سختیها اشاره دارد. "قنوط" (یأس و ناامیدی)، حالت روحی منفی و مذموم است که انسان را از رحمت الهی ناامید میسازد و از تلاش و کوشش باز میدارد.
تفسیر عرفانی "فرح و قنوط":
از دیدگاه ابنعربی، "فرح" به نعمت و "قنوط" از مصیبت، هر دو نشان از ضعف ایمان و عدم تعادل روحی دارند. عارف حقیقی، نه در نعمت سرمست و غافل میشود و نه در مصیبت مأیوس و ناامید میگردد. او در هر دو حالت، به یاد خدا و متوکل به اوست. شادی و اندوه عارف، متعادل و متناسب با حکمت الهی است و هرگز او را از مسیر بندگی و سلوک خارج نمیسازد. "فرح" حقیقی، شادی وصال حق و شهود جمال الهی است، و "حزن" حقیقی، حزن فراق از محبوب و دوری از قرب الهی است. "قنوط" از رحمت الهی، حجاب اکبر و گناهی نابخشودنی است.
۵. "أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ":
"أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ":
"آيا نديدند كه خداوند روزي را براي هر كس بخواهد گسترده يا تنگ مي سازد".
"يَبْسُطُ الرِّزْقَ" (روزی را گسترده میسازد) و "يَقْدِرُ" (تنگ میسازد)، به قدرت مطلقه الهی در تدبیر رزق و روزی بندگان اشاره دارد. "رزق" به هر نوع نعمت و بهرهای که خداوند به بندگان عطا میکند، اعم از مادی و معنوی اطلاق میشود. "يَبْسُطُ" (گسترده میسازد) و "يَقْدِرُ" (تنگ میسازد)، دو اسم از اسماء حسنای الهی، "باسط" و "قابض" را یادآوری میکنند. گشایش و تنگی رزق، حکمت الهی و بر اساس مصلحت بندگان است و نه تصادف و اتفاق.
"إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ":
"در اين نشانه هائي است براي جمعيتي كه ايمان مي آورند".
"آيَاتٍ" (نشانهها)، به دلایل و نشانههای روشن بر قدرت، حکمت، و تدبیر الهی در نظام رزق و روزی اشاره دارد. "لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ" (برای جمعیتی که ایمان میآورند)، تاکید میکند که فهم و درک این نشانهها و رسیدن به یقین، نیازمند "ایمان" و تصدیق قلبی است. ایمان، چشم باطن را بینا میسازد و انسان را قادر به دیدن حقایق و آیات الهی در همه پدیدههای هستی میکند.
تفسیر عرفانی "بسط و قبض رزق":
از دیدگاه ابنعربی، "بسط الرزق" (گسترش رزق) و "قبض الرزق" (تنگی رزق)، تجلیات اسماء "باسط" و "قابض" الهی هستند و هر دو، آزمایش و امتحان الهی برای بندگان محسوب میشوند. نعمت و نقمت، گشایش و تنگی، همه از جانب خداست و وسیلهای برای تربیت و کمال روح انسان. عارف حقیقی، در هر دو حالت، راضی به رضای حق و تسلیم اراده اوست و میداند که پشت هر قبض و بسطی، حکمت و مصلحتی نهفته است. "ایمان" به این حکمت و تدبیر الهی، مایه آرامش قلب و ثبات قدم در مسیر سلوک است.
۶. "فَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ذَلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ":
"فَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ":
"چون چنين است حق نزديكان و مسكينان و ابن سبيل را ادا كن".
"آتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ" (حق نزدیکان را ادا کن)، اشاره به صله رحم و رعایت حقوق خویشاوندان و بستگان دارد. "وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ" (و مسکینان و ابن سبیل)، به دستگیری از نیازمندان، فقرا، و در راه ماندگان اشاره دارد. "حق" در اینجا، حق مالی و غیرمالی، مادی و معنوی را شامل میشود. آیه، دعوت به انفاق و بخشش و دستگیری از نیازمندان و توجه به حقوق دیگران دارد.
"ذَلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ":
"اين براي آنها كه رضاي خدا را مي طلبند بهتر است".
"يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ" (رضای خدا را میطلبند)، به انگیزه و نیت خالصانه در انفاق و بخشش اشاره دارد. "وَجْهَ اللَّهِ" (وجه خدا)، رضایت الهی، قرب به حق، و طلب دیدار جمال الهی را شامل میشود. انفاق و بخششی که تنها برای رضای خدا و بدون هیچ چشمداشت دنیوی انجام شود، "خَيْرٌ" (بهتر) است، یعنی پایدارتر، پربرکتتر، و موجب سعادت و رستگاری بیشتر خواهد بود.
"وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ":
"و چنين كساني رستگارانند".
"الْمُفْلِحُونَ" (رستگاران)، به کسانی اطلاق میشود که به فلاح و رستگاری حقیقی، یعنی سعادت دنیا و آخرت، وصول به کمال انسانی، و قرب الهی دست یافتهاند. آیه بیان میکند که انفاق خالصانه برای رضای خدا و دستگیری از نیازمندان، از اسباب فلاح و رستگاری انسان است. بخشش و سخاوت، نشان از بزرگی روح و صفای باطن و قدم نهادن در مسیر اولیاء الهی دارد.
۷. "وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ رِبًا لِيَرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ زَكَاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ":
"وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ رِبًا لِيَرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ":
"آنچه را به عنوان ربا مي پردازيد تا در اموال مردم فزوني يابد نزد خدا فزوني نخواهد يافت".
"رِبًا" (ربا، بهره)، به سود و زیادهای که در معاملات ربوی به دست میآید اشاره دارد. "لِيَرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ" (تا در اموال مردم فزونی یابد)، به انگیزه رباخواران از دادن ربا، یعنی افزایش و فزونی مال و ثروت خود به هر قیمتی اشاره دارد. "فَلَا يَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ" (نزد خدا فزونی نخواهد یافت)، نتیجه و عاقبت شوم رباخواری را در نزد خداوند متعال بیان میکند. ربا، ظاهراً موجب افزایش مال میشود، اما در باطن، برکت و خیر و برکت را از مال میبرد و موجب خسران و هلاکت اخروی میگردد.
تفسیر عرفانی "ربا":
از دیدگاه ابنعربی، "ربا" نه فقط سود حرام در معاملات، بلکه هر نوع زیادهخواهی و افزونطلبی نفسانی را شامل میشود. حرص و طمع و دلبستگی به مال دنیا، "ربای معنوی" است که قلب را از نور معرفت و اخلاص تهی میسازد و انسان را از قرب الهی دور میکند. ربا، نماد دنیاپرستی و غفلت از آخرت است.
"وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ زَكَاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ":
"و آنچه را به عنوان زكات مي پردازيد و تنها رضاي خدا را مي طلبيد كساني كه چنين مي كنند داراي پاداش مضاعفند".
"زَكَاةٍ" (زکات)، به انفاق واجب مالی در اسلام اشاره دارد که با نیت خالصانه و برای رضای خدا انجام میشود.
"تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ" (رضای خدا را میطلبید)، تأکید مجدد بر اخلاص نیت و طلب رضایت الهی در انفاق دارد. "فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ" (دارای پاداش مضاعفند)، به پاداش بیکران و فضل و رحمت گسترده الهی برای زکاتدهندگانِ مخلص اشاره دارد. زکات، ظاهراً موجب کاهش مال میشود، اما در باطن، برکت و فزونی و پاکی را به مال میبخشد و موجب سعادت و رستگاری دنیا و آخرت میگردد.
تفسیر عرفانی "زکات":
از دیدگاه ابنعربی، "زکات" نه فقط انفاق مالی، بلکه هر نوع بخشش و فداکاری در راه خدا، اعم از مالی و غیرمالی، قولی و فعلی را شامل میشود. زکات، طهارت و پاکی روح و مال را به ارمغان میآورد و انسان را به صفات الهی (جود و سخاوت) متخلق میسازد. زکات، نماد ایثار و فداکاری و قدم نهادن در راه خدا است. "الْمُضْعِفُونَ" (مضاعفکنندگان)، به کسانی اشاره دارد که پاداش آنها در نزد خدا، چندین برابر و مضاعف خواهد بود، هم در دنیا و هم در آخرت. زکات، کلید گشایش درهای رحمت و برکت الهی و رسیدن به فلاح و رستگاری است.
خلاصه تفسیر عرفانی:
در تفسیر عرفانی آیات ۳۳-۳9 سوره روم، نکات کلیدی زیر برجسته میشوند:
فطرت توحیدی انسان:
انسان در سختیها بهطور فطری به خدا پناه میبرد، اما در نعمتها به سرعت غافل شده و به شرک روی میآورد. این آیه، به اهمیت حفظ حالت "إِنَابَة" (بازگشت به سوی خدا) در همه حالات، نعمت و نقمت اشاره دارد.
کفران نعمت و ناسپاسی:
کفران نعمت الهی، حجاب غفلت و مانع رسیدن فیض بیشتر است. شکرگزاری حقیقی، شهود منعم در نعمت و اعتراف به فضل و بخشش الهی در هر حال است.
پوچی شرک:
هیچ دلیلی عقلی یا نقلی برای شرک وجود ندارد. شرک، وهمی باطل و تاریکی جهل است. عقل سلیم و فطرت پاک، بر وحدت و یگانگی خداوند گواهی میدهند.
تعادل در فرح و قنوط:
مؤمن حقیقی، نه در نعمت سرمست و غافل میشود و نه در مصیبت مأیوس و ناامید میگردد. او در هر دو حالت، متوکل به خدا و راضی به رضای اوست. تعادل روحی و ثبات قدم در مسیر سلوک، از ویژگیهای عارفان است.
قدرت مطلقه الهی در رزق:
رزق و روزی بندگان، به دست خداوند است و بر اساس حکمت و مصلحت او تدبیر میشود. ایمان به این تدبیر الهی، مایه آرامش قلب و رهایی از اضطراب و نگرانی در مورد معیشت است.
اهمیت انفاق و بخشش خالصانه:
انفاق به نیازمندان و دستگیری از محرومان، به ویژه با نیت خالصانه و برای رضای خدا، از اسباب فلاح و رستگاری انسان است. زکات، طهارت روح و مال و کلید گشایش درهای رحمت الهی است.
تفاوت ربا و زکات:
ربا و زکات، دو قطب متضاد در نظام مالی و اخلاقی اسلام هستند. ربا، نماد دنیاپرستی و حرص و طمع، و مایه هلاکت و خسران است. زکات، نماد ایثار و فداکاری و اخلاص، و مایه برکت و فلاح و رستگاری است.
پیامهای عرفانی آیات:
شکرگزاری دائمی در نعمت و صبر جمیل در نقمت:
سالک عارف باید در همه حالات، شکرگزار نعمتهای الهی و صابر در برابر مصائب و مشکلات باشد. شکر و صبر، دو بال پرواز به سوی کمال و قرب الهی هستند.
رهایی از شرک خفی و توجه به وحدت:
باید از هرگونه شرک خفی و دلبستگی به غیر خدا پرهیز کرد و تنها به "وحدت وجود" و "تجلی حق" توجه داشت. توحید خالصانه، جوهر دین و غایت سلوک است.
اعتدال روحی و تسلیم به اراده حق:
باید از افراط و تفریط در شادی و غم پرهیز کرد و همواره در حالت تعادل و سکینه روحی به سر برد. تسلیم به اراده الهی و رضا به قضای او، مایه آرامش قلب و ثبات قدم در مسیر سلوک است.
اخلاص در عمل و طلب وجه الله:
انجام هر عمل نیکو، از جمله انفاق و بخشش، باید با نیت خالصانه و برای رضای خدا باشد. طلب "وَجْهَ اللَّهِ" (وجه خدا)، انگیزه اصلی و غایت نهایی هر عمل خیر است.
پرهیز از ربا و گرایش به زکات:
باید از ربا و هر نوع زیادهخواهی و افزونطلبی نفسانی پرهیز کرد و به زکات و بخشش و ایثار در راه خدا روی آورد. زکات، راه پاکی و برکت و فلاح و رستگاری است.
