وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ

از دیدگاه عارف و تلفیق آن با مسئله سقط جنین

آیه ۳۱ سوره اسراء:

"وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا"

"و فرزندان خود را از ترس فقر نکشید. ما آنان و شما را روزی می‌دهیم. کشتن آن‌ها گناه بزرگی است."

دیدگاه عارفان درباره این آیه

۱. ایمان به رزاقیت الهی: عارفان بر این باورند که رزاقیت، یکی از صفات اصلی خداوند است و اوست که رزق و روزی همه موجودات را تضمین کرده است. ایمان به این حقیقت باعث می‌شود که انسان از نگرانی‌های مربوط به فقر و نیازمندی رها شود و به جای تکیه بر امکانات مادی، به خداوند اعتماد کند.

۲. حرمت جان انسان: از دیدگاه عارفان، جان انسان‌ها به عنوان امانتی الهی دارای حرمت ویژه‌ای است و هر گونه تعرض به این امانت، گناه بزرگی محسوب می‌شود. این نگاه باعث می‌شود که عارفان هرگز به قتل و کشتار، به ویژه کشتن فرزندان خود، دست نزنند.

۳. تربیت معنوی و اخلاقی: عارفان به تربیت معنوی و اخلاقی فرزندان اهمیت زیادی می‌دهند و معتقدند که پرورش درست فرزندان می‌تواند به رشد و تعالی جامعه کمک کند. این تربیت بر پایه ایمان و تقوا بنا شده است و فرزندان را از خطرات مادی و معنوی حفظ می‌کند.

تلفیق با مسئله سقط جنین

۱. ارزش و حرمت حیات: سقط جنین نیز به عنوان یکی از مصادیق قتل، از نظر عارفان به شدت محکوم است. عارفان به ارزش و حرمت حیات انسانی از لحظه تشکیل نطفه باور دارند و معتقدند که هرگونه تعرض به این حیات، خلاف اراده الهی است.

۲. امانت الهی: جنین در رحم مادر نیز به عنوان امانتی الهی تلقی می‌شود و حفاظت از این امانت، وظیفه‌ای دینی و اخلاقی است. عارفان بر این باورند که خداوند خود، رزق و روزی همه موجودات، از جمله جنین در رحم مادر را تامین می‌کند و نباید به خاطر ترس از فقر یا مشکلات مادی، به سقط جنین اقدام کرد.

۳. اعتماد به حکمت الهی: از دیدگاه عارفان، هر انسانی که به دنیا می‌آید، بخشی از طرح و حکمت الهی است. بنابراین، جلوگیری از این طرح با سقط جنین، نوعی بی‌اعتمادی به حکمت و برنامه‌های خداوند محسوب می‌شود.

نتیجه‌گیری

آیه ۳۱ سوره اسراء، تاکید بر اعتماد به رزاقیت الهی و پرهیز از قتل فرزندان به خاطر ترس از فقر دارد. عارفان با ایمان به این اصل، هرگونه تعرض به جان انسان‌ها، از جمله سقط جنین را محکوم می‌کنند. آن‌ها معتقدند که حیات انسانی، امانتی الهی است که باید از آن حفاظت شود و تربیت معنوی و اخلاقی فرزندان، نقش مهمی در رشد و تعالی جامعه دارد. اعتماد به حکمت و رزاقیت خداوند، اصلی اساسی در این نگرش است که انسان‌ها را از نگرانی‌های مادی و دنیوی رها می‌سازد.