بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ ﴿۱۵۰﴾

آیه 150 سوره آل‌عمران

ترجمه:

بلکه خداوند سرپرست و ولیّ شماست و او بهترین یاری‌دهندگان است.

این آیه به مؤمنان اطمینان می‌دهد که خداوند ولیّ و سرپرست آن‌هاست و او بهترین کسی است که می‌تواند یاری‌شان کند. در این آیه تأکید شده که توکل و اعتماد بر خداوند، از هر نوع یاری و کمک دیگری برتر و مؤثرتر است.

ابن عربی در آثار خود به‌ویژه در "فصوص الحکم"، تأکید زیادی بر مفهوم ولایت الهی و سرپرستی خداوند بر بندگان دارد. او بر این باور است که ولایت خداوند بر بندگانش به معنای حضور دائمی و مراقبت او از آن‌ها است و این ولایت بر اساس رحمت و حکمت الهی صورت می‌گیرد.

"بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ" به این معناست که خداوند به عنوان ولیّ و سرپرست حقیقی، همواره در تمام امور زندگی بندگان حضور دارد و آن‌ها را هدایت می‌کند. او بهترین ناصرین است، زیرا قدرت مطلق و حکمت کامل را داراست و هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه خداوند یاری‌رسان باشد.

ابن عربی همچنین به اهمیت "استعداد" یا "قابلیت" در پذیرش ولایت و نصرت الهی اشاره می‌کند. او معتقد است که هر فرد به میزان آمادگی و ظرفیت خود می‌تواند از این ولایت بهره‌مند شود. در واقع، توانایی درک و پذیرش کمک و نصرت خداوند نیازمند آمادگی روحی و قلبی است.

در نتیجه، از دیدگاه عارف، این آیه نشان‌دهنده پیوند عمیق بین بنده و خداوند و ضرورت توکل و اعتماد به خدا به عنوان بهترین یاور و سرپرست است. این توکل و اعتماد نه تنها در لحظات دشوار و بحرانی بلکه در تمام ابعاد زندگی بنده مؤمن باید حضور داشته باشد.